Angst

Ik lig op bed na een lange dag..
Ik voel me zo ontzettend moe
Na een gesprek die de diepte inging, zette het me aan het denken..
Dat ene woord lijkt in hoofdletters voorbij te komen..
ANGST
Ik besef me dat het een onderwerp is, waar ik mee aan de slag mag…

Angst die overal tussendoor sijpelt

Angst wat overal tussendoor sijpelt..
Overal waar ik aan denk lijkt angst als onderwerp een achterliggende gedachte te hebben..
Hoe kan het dat dit zo iets groots is wat constant terugkomt?
Hoe kan het dat als ik beweeg, er steeds een gevoel tussendoor komt..
Het lijkt of het me tegen houdt… het lijkt op dit moment zelfs dat het me blokkeert..

Wanneer angst steeds dezelfde vraag stelt: wat als?

Angst... het is een eerste gedacht die zomaar op komt dagen.. zonder vragen of het welkom is, zonder zich te melden, maar het is er.. staat als een groot monster voor je deur en schreeuwt in je gezicht.. wat als.....
Angst is het niet goed doen, is het wel genoeg…
Als ik iets opzet, zal het dan wel slagen.
Spannend dat als het veranderd, dat het wat anders teweeg brengt.
Wat ooit wortels ergens heeft geschoten, lijkt overal door heen gegroeid te zijn.

Oude stress en angst voor terugval

Vanuit het verleden sleep ik bagage mee, oud zeer en stress.
Bang om dit punt weer te gaan bereiken, terwijl ik eigenijk wel weet dat ik hieraan voorbij gegroeid ben.

Wanneer oude patronen zich opnieuw melden

Zodra er stress ontstaat merk ik dat oude patronen zich melden: veel spanning = gevaar = straks gaat het weer mis.
Wat als er iets misgaat, verandert of niet lukt… kan ik dat dan wel opvangen?
Angst probeert daarmee als het ware me vooruit te laten leven. Alvast nadenkend, alvast voorbereidend, alvast schrapzetten.
Het vervelende hierin is dat mijn lichaam daardoor soms reageert alsof dat mogelijke probleem nú al aanwezig is.
Terwijl ik ondertussen niet meer dezelfde persoon bent als toen.
Ik herken signalen eerder, heb meer inzicht en ben verder gegroeid in hoe ik met stress, grenzen en keuzes moet omgaan.

Het oude karrenspoor

Bijzonder aan dit alles is dat ik het eigenlijk allemaal wel weet, maar soms heb je van jezelf ook niet door dat je in een oud patroon aan het wandelen bent. Soms heeft je omgeving het sneller door, terwijl het oude karrenspoor je dezelfde weg wijst.

Je hoofd weet dat je gegroeid bent, maar je lichaam loopt achter

Ik weet dat ik andere keuzes kan maken en niet op hetzelfde punt als vroeg sta. En toch voelt mijn lichaam dat niet altijd zo. Alsof mijn hoofd al verder is gelopen, maar een deel van mij nog steeds op de uitkijk staat.
Nog steeds controleert of het veilig is. Nog steeds probeert te voorkomen dat ik ooit opnieuw op dat punt terechtkom.
Groei betekend niet automatisch dat alles wat ooit was meteen verdwijnt als je groeit en inzichten hebt.

De angst loopt soms achter

Angst is soms gebaseerd op een ervaring die ooit werkelijk pijnlijk was, maar vervolgens blijft waarschuwen alsof de omstandigheden nooit veranderd zijn. De vragen die ik mezelf mag gaan stellen: Is dit gevaar van nu, of herkenning van toen?
Wat is er inmiddels anders? Welke keuze heb ik nu die ik destijds nog niet kon maken?

Van angst naar vertrouwen

Daarmee ontken ik de angst niet, maar breng haar wel terug naar het juiste formaat. Ik mag mijn angst laten ontdekken dat ik inmiddels verder ben, zodat het kleiner mag gaan worden en meer vertrouwen in mezelf mag geven. Vertrouwen dat ik niet alles vooraf hoef te weten.
Dat ik niet ieder risico hoef uit te sluiten.
Dat verandering niet automatisch betekent dat het misgaat.
En vooral: vertrouwen dat wanneer het leven iets van me vraagt, ik daar op dat moment mee om kan gaan.