We wennen aan een nieuwe snelheid

We zijn gewend om per direct antwoord te krijgen, we pakken onze mobiel en weten het antwoord zonder er even over na te denken.
Maar geeft het juist geen ruimte om te zeggen: hé, mag ik er even over nadenken?

Soms verlang ik terug naar een tijd waarin vervelen nog bestond.
Waarin je de tijd kreeg om ergens over na te denken.
Waarin je iets even niet wist en gewoon mocht wachten op een antwoord.

Een tijd waarin je niet de hele dag berichtjes kon versturen, maar elkaar ontmoette en pas dan de laatste nieuwtjes hoorde.

We leven nu in een andere tijd. Een tijd waarin snelheid het nieuwe normaal is geworden. Waarin, bijna, direct een reactie wordt verwacht en waarin je, bijvoorbeeld via ChatGPT, binnen een paar seconden antwoord kunt krijgen op bijna iedere vraag.

Altijd alles binnen handbereik

Helemaal offline gaan vind ik soms een heerlijk idee. Tegelijkertijd zou ik dan de luxe van het internet missen. Toch besef ik me steeds meer dat we wennen aan een nieuw normaal. Het is inmiddels heel gewoon geworden dat iedereen voortdurend op zijn mobiel kijkt. In de wachtkamer, in de trein, thuis op de bank of zelfs wanneer we samen met anderen zijn.

Dat schermpje blijft onze aandacht trekken.

En dat zet me aan het denken. Hoeveel neemt onze mobiele telefoon inmiddels van ons over?

Weet je nog, het geluid van internet?

Vroeger hadden we thuis gewoon een vaste telefoon. Voor het internet moesten we eerst inloggen. Wie herinnert zich dat typische geluid nog wanneer de computer verbinding probeerde te maken?

Ook nam je vroeger niet je mobiele telefoon mee, want die hadden we nog niet. Wanneer je boodschappen ging doen, was je gewoon even weg.
Als de telefoon thuis ging, dan belde iemand later nog maar een keer.

Je was niet voortdurend bereikbaar. En dat was, gelukkig, heel normaal.

De telefoon weer een vaste plek geven

Noem me nostalgisch, maar pasgeleden kwam ik het idee van ‘the landline’ tegen. Een vaste plek aan de muur waar je je mobiele telefoon in kunt leggen. Alsof je er weer een huistelefoon van maakt.

Je telefoon heeft dan een eigen plek, in plaats van dat je hem de hele dag bij je draagt.

Eigenlijk is het toch bijzonder dat we zoiets nodig hebben om meer afstand van onze telefoon te kunnen nemen?

Maar wanneer ik eerlijk naar mezelf kijk, merk ik dat een scherm langer mijn aandacht trekt dan ik zou willen. Of dat nu mijn computer is wanneer ik aan het werk ben, of mijn mobiel die ik, voor mijn gevoel, net te lang vast heb. Voor ik het weet, ben ik toch weer iets aan het kijken of opzoeken. Wie herkent het niet? 

Kunnen we ons nog vervelen?

Bij mijn eigen kinderen merk ik dat ze snel om een mobiel vragen zodra er een moment van verveling ontstaat.

Wij hadden die mogelijkheid vroeger niet. Vervelen hoorde er gewoon bij. Vanuit die verveling ontstonden vaak nieuwe ideeën. Je ging iets verzinnen, naar buiten, tekenen of een spel bedenken.

Juist die tijd mis ik soms.

Het vertragen. Even niet weten wat je moet doen. Niet voortdurend bereikbaar zijn voor iedereen. De ruimte krijgen om je gedachten te laten zijn en te ontdekken wat er vanzelf ontstaat.

Moeten we werkelijk alles weten?

Natuurlijk is het handig dat we in deze moderne samenleving toegang hebben tot zoveel informatie. We kunnen snel het weerbericht bekijken, een route opzoeken of antwoord vinden op een vraag.

Maar moeten we werkelijk alles meteen weten?

Het is handig om te weten wat voor weer het wordt, maar wanneer we naar buiten kijken en even voelen, weten we vaak ook al genoeg toch? 

Zorgt de constante stroom van informatie misschien juist voor meer onrust? En zou het soms niet goed zijn om ons te laten inspireren door wat er op dat moment ontstaat? 

Door niet alles vooraf te weten. Door niet ieder leeg moment meteen op te vullen.

Meer leven in het hier en nu

Misschien hoeft het niet te gaan over helemaal offline leven of de mobiele telefoon volledig wegdoen. Misschien zit het juist in het vinden van een nieuwe balans.

Het scherm wat vaker wegleggen. Bewust een moment niet bereikbaar zijn. Om je heen kijken wanneer je ergens wacht, in plaats van direct je telefoon te pakken.

Jezelf weer toestaan om je even te vervelen.

Want misschien ontstaat er juist in die lege momenten weer ruimte.
Ruimte om te vertragen, om te voelen en om nieuwe dingen te ontdekken. Ruimte voor ideeën die niet vanuit een scherm komen, maar vanuit jezelf.

Hoe ervaar jij dat? Zou je wat vaker zonder scherm in het hier en nu willen zijn? Of vind je het juist een uitkomst dat je alles op ieder moment kunt opzoeken?